چُغازَنبیل نیایشگاهی باستانی است که در زمان ایلام (عیلامی‌ها) و در حدود ۱۲۵۰ پیش از میلاد ساخته شده‌است. چغازنبیل بخش به‌جامانده از شهر دوراونتش است و در نزدیکی شوش (شهر باستانی) در استان خوزستان قرار دارد. این سازه در ۱۹۷۹ اولین اثر تاریخی از ایران بود که در فهرست میراث جهانی یونسکو جای گرفت. جامعه بین‌المللی برای آن ارزش استثنائی و جهانی قایل است. خاورشناسان چغازنبیل را نخستین ساختمان مذهبی ایران می‌دانند.

قرار گرفتن این سازه در مناطق نفت خیز و مطالعات همواره ی اکتشاف نفت در این مناطف سازمان میراث فرهنگی را بر این داشت تا اثرات احتمالی اکتشافات نفت که با انفجارات همراه است بر روی این سازه مطالعه شود. بر این مبنا لرزه نگار پارسیان مسوولیت اجرای این پروژه را با همکاری میراث فرهنگی و شرکت نفت به صورت همزمان بر عهده داشتند. این مطالعه بر مبنای اثر سنجی و سرعت نگاری انفجارات نمونه ی حاصل از فرآیند اکتشاف بر روی سازه و در مقبره های زیر زمینی این مجموعه به انجام رسید.